ใครที่อายุขึ้นเลข 4 คงยังพอนึกถึงภาพการเดินทางโดยเครื่องบินสมัยก่อนได้ว่ายุคนั้นใครได้ขึ้นเครื่องบินนี่ถือเป็นเรื่องสำคัญในชีวิตที่สามารถเก็บไว้คุยได้ชั่วลูก ชั่วหลานว่าฉันน่ะเคยนั่งเครื่องข้ามน้ำ ข้ามทะเลไปต่างประเทศมาแล้วนะ ซึ่งก็ไม่ใช่เฉพาะคนเดินทางเท่านั้นญาติพี่น้องก็พลอยได้ฐานะไปด้วย วันเดินทางนี่แน่นอนว่าต้องชุดใหญ่กันทั้งครอบครัว ใส่สูทผูกไทกันเต็มยศ แถมด้วยพวงมาลัยวงใหญ่ ๆ ไว้คล้องคอที่ดอนเมืองสำหรับถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก และนำมาอัดกรอบขยายติดไว้โชว์เพื่อนบ้าน         ไม่น่าเชื่อเวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่ เดี๋ยวนี้ใครขืนใส่ชุดใหญ่ไปขึ้นเครื่องมีหวังโดนโห่ โดนล้อ ก็ยุคนี้การขึ้นเครื่องบินไม่ได้แพงมหาศาลแล้วนี่มีสายการบินที่เรียกว่า สายการบินต้นทุนต่ำ ขึ้นมาอีกหลายสาย         ยอมรับว่าเมื่อได้ยินเรื่องสายการบินต้นทุนต่ำ หรือ โลว์คอสต์ แอร์ไลน์ ก็รู้สึกงงงงแต่พอได้ลองใช้บริการถึงเข้าใจว่าที่เขาต่ำกันจนถึงขั้นไปต่างประเทศถูกกว่าค่าแท็กซี่ได้นั้นก็เพราะเขาใช้วิธีบริหารการขาย จองนานราคาถูก จองช้าราคาขึ้น ทั้งยังตัดบริการที่ไม่จำเป็นมากนักออกเช่น น้ำหนักกระเป๋า อาหารเครื่องดื่มที่บริการบนเครื่อง หรือแม้กระทั่งเอกสารการบินก็ใช้ผ่านระบบอินเตอร์เน็ตแทน นั่นทำให้เขาทำต้นทุนได้ต่ำตามชื่อ คนบินก็ชอบเพราะใครแบกเป้เองไม่มีกระเป๋าโหลดใต้ท้องเครื่อง ไม่อยากกินข้าวบนเครื่อง แบบนี้ก็จ่ายถูกส่วนใครจะขนของ จะกินข้าวก็จ่ายเพิ่มเอาตามที่ใช้         นี่ว่ากันเรื่องสายการบินแต่ล่าสุดผมเห็นว่าโรงแรมก็มีแบบนี้เช่นกัน ที่จริงเขาอาจมีมาก่อนหน้าแล้วแต่ผมเพิ่งสังเกตก็ได้ นั่นคือเขาตัดบริการต่าง ๆ ออกให้ราคาถูกลงที่สุดที่เขาตัดก็เช่นแอร์ อินเตอร์เน็ต ของใช้ในห้องน้ำ หรือผ้าขนหนู         ใครจะใช้ผ้ากี่ผืนจ่ายตามนั้น ใครจะใช้เน็ตจ่ายแยก ใครจะเปิดแอร์จ่ายกันเป็นรายชั่วโมง         โดยส่วนตัวผมว่าเข้าทีดีครับ ได้กันทั้งสองฝ่ายใครจะใช้แอร์กี่ชั่วโมงก็ซื้อเอา ใครไม่ได้เอาผ้าเช็ดตัวมาก็เช่าเอา เพราะหากเป็นแบบปกติคนก็ถือว่าจ่ายแล้ว เปิดแอร์ตลอด ใช้ของทุกอย่างทั้งที่อาจไม่จำเป็น การขายแบบนี้เท่ากับช่วยลดการใช้ทรัพยากรไปในตัวด้วย         นำมาเล่าเผื่อใครทำการค้าแล้วจะลองนำไปเป็นไอเดียกับงานของตัวครับ ว่าจะตัดอะไรออกเพื่อราคาที่ต่ำลงแต่คุณภาพไม่ต่ำด้วยได้บ้าง นอกจากเป็นจุดขายได้แล้วยังเท่ากับช่วยธรรมชาติให้ไม่ช้ำด้วยครับ แบบนี้น่ารณรงค์ครับ !