ช่วงสถานการณ์บ้านเมืองร้อนระอุนั้นมักมีคนมาขอข้อคิดจากผมด้วยคำถามที่เป็นสภาพร่วมของคนสมัยนี้นั่นคือ         “ทุกวันนี้ตามข่าวจะทางดูทีวี อ่านหนังสือหรือแม้แต่ท่องเน็ตก็เจอแต่ข่าวร้ายแทบไม่เคยได้อ่านข่าวดีเลย จนรู้สึกว่าตัวเองเครียด แถมยังเหมือนจะเลยเถิดไปเป็นเศร้า ซึม เฉาจนหมดแรงบันดาลใจ ไร้ความรื่นรมย์ในการใช้ชีวิตไปแล้ว เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเพราะจะเลิกตามข่าวก็คงไม่ได้เพราะยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในสังคมนี้” ผมก็จะตอบว่า         เทคนิกในการใช้ชีวิตในช่วงที่มีแต่ข่าวร้าย ๆ เกิดขึ้นถี่และต่อเนื่องจนชวนให้หดหู่ ท้อถอยหรือเลยเถิดไปถึงการสิ้นหวังต่ออนาคตเช่นในช่วงขณะนี้ จำต้องอาศัยความ “ห่าง” ในการเสพครับ ต้องเสพแล้วกรองเอาแต่ข้อเท็จจริงอย่าไปอินกับบทวิพากย์ บทวิจารณ์ หรือแม้แต่สำนวนของนักเล่าข่าว การดึงเฉพาะข้อเท็จจริงออกมาโดยตัดความคิดเห็นที่ผสมมากับข่าวนั้นจะช่วยได้มาก เพราะทำให้เราวิเคราะห์ได้ตามเนื้อผ้าไม่มีอคติแฝงเข้ามา         แต่อย่างไรก็ตามแม้จะห่างแล้วก็ยังเป็นไปได้ที่เราจะเผลอเครียดเพราะมีแต่ข่าวร้ายใส่เข้ามาอยู่ทุกระยะ ซึ่งการแก้ปัญหานี้ต้องลงลึกถึงรากของความเครียดกันนั้นเลย คือต้องทราบว่าความเครียดไม่ว่าจะมาจากข่าวไหนล้วนมีรากเหง้ามาจาก “ความคิดลบ” ทั้งนั้น ดังนั้นวิถีทางแก้ที่จะช่วยให้ชีวิตรื่นรมย์ก็คือการปรับความคิดให้เป็นบวก ฟังดูเหมือนง่ายทั้งอาจทักท้วงว่าจะคิดบวกไปได้อย่างไรในเมื่อมันมีแต่ข่าวลบ วิธีการก็ตามที่แย้งมานั่นแหละครับ ในเมื่ออ่านข่าวลบจนเครียดก็ต้องพยายามหาข่าวดีเข้าตัวด้วยอาจเป็นจากฟอร์เวิร์ดเมลที่มีส่งต่อกันมากมาย จากหนังสือข้อคิด ปรัชญาที่ถูกจริตเช่นนี้ก็พอถ่วงดุลได้ ที่สำคัญคือการเติมข่าวดีให้สมองทุกระยะเท่ากับกระตุ้นให้เครือข่ายทางสมองทำงานได้ดีขึ้น มีประสิทธิภาพนำมาซึ่งความสดชื่นขึ้น         แต่หากโดนผลของเรื่องลบจนถึงขั้นเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้ว ทางแก้ที่พอจะช่วยได้จะไม่เพียงเสพเรื่องดี แต่ต้องไป “ทำ” เรื่องดีด้วย อาจด้วยการไปทำจิตอาสาในองค์กรต่าง ๆ ซึ่งจะทำให้ได้ตระหนักรู้คุณค่าของตนเองและสามารถหลุดจากความซึมเศร้านั้นได้         สรุปคือหากไม่อยากละเหี่ยใจก็จำต้องหลุดออกมาให้ได้จากภาพความทรงจำลบ และกรอบความคิดที่ใช้อยู่ หยุดการใช้ความคิดปรุงแต่งไปต่าง ๆ นานามาสนใจแค่เรื่องจะช่วยคนอื่นอย่างไร แล้วปาฏิหารย์จะปรากฏ เพราะเมื่อเราได้ช่วยคนจนเขาไม่ละเหี่ยใจ ใจเราก็ไม่ละเหี่ยด้วยครับ