ย้อนหลังไปสัก 30 ปีก่อนเมืองไทยของเรามีการรณรงค์ควบคุมการมีลูก         ด้วยเหตุผลว่าจำนวนเด็กที่เกิดมานั้นหากมีมากเกินไปก่อเกิดปัญหาเศรษฐกิจและสังคมตามมามากมาย มีลูกขึ้นมาคนพ่อแม่ต้องใช้เงินเพิ่มอีกจำนวนมากจนทำให้ครอบครัวลำบาก และเมื่อเศรษฐกิจในครัวเรือนไม่คล่องก็ส่งผลไปสู่เศรษฐกิจในชุมชน หมู่บ้านและประเทศให้ไม่คล่องตามไปด้วย         นี่ต่างจากอดีตที่นิยมให้มีลูกมากเป็นอย่างมาก         เดิมเราอยู่ในยุคเกษตรกรรมทุกบ้านเลยอยากมีลูกเยอะ ๆ เอาไว้ช่วยกันทำนา ทำไร่ ค้าขาย การมีลูกเพิ่มหนึ่งคนมีแต่กำไรเพราะไม่มีทุน ข้าวปลาอาหารที่ใช้เลี้ยงดูก็อุดมสมบูรณ์อยู่รอบบ้านไม่ต้องไปซื้อหาที่ไหน การเรียน การศึกษาก็มีวัด มีพระคอยอบรมอยู่ทุกหัวระแหงไม่ต้องดิ้นรนหาค่าเทอม ค่าหนังสืออะไรมาก เจ็บไข้ได้ป่วย ก็มีหมอประจำหมู่บ้าน มีสมุนไพรพื้นถิ่นรักษากันไปได้         แต่พอเราผันตัวไปสู่ยุคอุตสาหกรรมการณ์เลยกลับตาลปัตร ยิ่งมีลูกมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นภาระเท่านั้น ตั้งแต่ค่าฝากท้อง ค่าคลอด ค่านม ค่าเรียน ค่ารักษาพยาบาลล้วนเป็นภาระมากมาย ขนาดมีคำพูดว่า “มีลูกมากจะยากนาน”         ด้วยเหตุนี้จึงเกิดการ “วางแผนครอบครัว” จนพอพูดถึงคำนี้เราก็นึกถึงการลดการมีลูกจนอาจนึกว่าจะมีด้านตรงข้ามคือการส่งเสริมให้มีลูก         แต่มีครับ มีประเทศที่เขาอยากให้คนมีลูกเยอะ ๆ ประเทศนั้นก็ใกล้ ๆ กับเราคือประเทศสิงคโปร์ ที่คนเขาไม่ค่อยจะยอมที่จะแต่งงานมีลูกกัน         อาจด้วยเพราะวัฒนธรรมของเขาที่คนขยันขันแข็ง ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน มีวินัยสูง มีระเบียบมาก มีความมุ่งมั่นในงานเปี่ยมล้น คนสิงคโปร์หลายคนเลยไม่ค่อยอยากจะหาคู่เท่าไหร่ หรือแม้ลงเอยแต่งงานกันก็ด้วยอยากมีคนมาดูแลเติมเต็มชีวิตตามที่ธรรมชาติเรียกหา ซึ่งก็ไม่ได้คิดอยากมีลูก         บทสรุปสุดท้ายประเทศสิงคโปร์ทุกวันนี้จึงขาดแคลนประชากร จนผู้นำของเขาอดห่วงไม่ได้ว่าอนาคตอาจถึงขั้นสูญสิ้นประเทศได้ เพราะไม่มีคนทำงาน เมื่อไม่มีคนทำงานก็ไม่มีงาน ไม่มีงานก็ไม่สามารถต่อกรกับคู่ค้าอื่นได้ ก็ต้องไปนำเข้าแรงงานต่างชาติเข้ามามากเข้าสุดท้ายอาจถูกกลืนประเทศ นโยบายสังคมของรัฐบาลเขาจึงส่งเสริมให้คน อยากมีลูกกันอย่างเต็มที่มีโบนัสให้กับการมีลูกเพิ่ม มีการจัดสวัสดิการที่พัก วันลา วันหยุดเพื่อให้คนของเขาอยากมีลูกกัน         เป็นอย่างไรครับ ฟังแล้วก็ได้แต่นึกถึงประเทศไทยเราในอดีตที่แม้จะมีปัญหาเรื่องการหาเงินมาเลี้ยงปาก เลี้ยงท้องของหลายชีวิตในครอบครัว แต่ก็เป็นสถานการณ์ที่เกิดมาจากความรัก แม้ลำบากแต่อบอุ่น อิ่มด้วยกันหิวด้วยกัน         หิว เหนื่อยแต่บ้านก็เปี่ยมด้วยความสุข คุณว่าไหมครับ !