ใครไม่เคยโกรธ เกลียดคนอื่นบ้าง ยกมือขึ้น ?         เชื่อว่าคงไม่มีใครยกเป็นแน่ แต่ที่ไม่ยกไม่ใช่จากวิสัย หรือธรรมเนียมอันคุ้นชินของเรา เวลาครู วิทยากร หรือใครถามอะไรให้แสดงออกด้วยการแสดงตัว ด้วยการยกมือ เราก็มักจะนั่งเงียบ ทำตัวนิ่ง ซึ่งส่วนหนึ่งก็คงมาจากรากฐานอันดีของวัฒนธรรมเรา ที่มักจะอ่อนน้อม ไม่ค่อยอยากเด่น อยากเอาหน้ากัน เลยติดมาถึงเรื่องของการถาม ตอบเชิงวิชาการด้วย ที่มักจะกลายเป็นทำให้บรรยากาศการสอน การอบรมกร่อยกว่าที่ควรเพราะขาดการมีส่วนร่วม ซึ่งนับเป็นเรื่องที่ควรนำมาถกกันต่อ ว่าแค่ไหนกันที่ยังคงความงดงามในการแสดงออกของเรา กับการกระตุ้นให้เกิดการศึกษาใฝ่รู้ เรื่องนี้(ยัง)ไม่ว่ากัน มาดูเรื่องที่ถามโดยตรงก่อนดีกว่าครับ         หากได้ยินคำถามนี้ก็ย่อมจะเงียบ จะนิ่งอย่างชอบธรรม ไม่ใช่เพราะอาย ด้วยเพราะทุกคนล้วนเคยโกรธ เคยเกลียด ไม่ใครก็ใครสักคนมาอย่างแน่นอน จริงไหมครับ         เด็กๆเคยโกรธเพื่อน เคยเกลียดน้องที่มาแย่งของเล่น วัยรุ่นก็เคยโกรธคุณพ่อ คุณแม่ที่ไม่ตามใจ ที่ขัดใจ วัยทำงานเคยเกลียดเจ้านาย ผู้บังคับบัญชาที่ลำเอียง         กลางคนก็โกรธลูกที่ไม่ได้ดั่งใจ เข้าวัยชราก็เกลียดความเจ็บไข้ได้ป่วย ความไม่สมดังใจนานา ในเมื่อทุกคนเคยเกลียด ก็อยากถามว่าความเกลียดนี้ดีไหมครับ? คำถามนี้ก็เช่นกัน ที่คงตอบตรงกันทกคนนั่นคือความเกลียดนี้ไม่ดีอย่างแน่แท้ เราไม่อยากให้ใครเกลียดนี่จริง และเราเองก็ไม่อยากจะเกลียดใครนักหรอกจริงไหมครับ?         เพราะเมื่อใดที่เราเกลียดใครสักคน แปลว่าคนนั้นต้องสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้เรา และเราไม่อยากถูกกระทำให้เจ็บ สรุปคือหากเป็นได้เราไม่อยากเกลียดใคร เพราะเราหวังว่าจะมีแต่คนมาทำดีต่อเรา         แต่ในความเป็นจริงแล้ว เป็นเช่นนั้นไม่ได้         ทุกคนไม่ได้ดีกับเรา ในทุกเวลา ฉะนั้นเมื่อไหร่ที่เขาทำไม่ดีกับเราแปลว่าเรามีเหตุให้เกลียดคนนั้นได้แล้วถูกไหมครับ มีเหตุเร้าให้เกลียดน่ะถูก แต่เราจะเกลียดหรือไม่นั่นเป็นอีกกรณีหนึ่งแล้ว         ลองนึกเล่นๆดูนะครับ หากมีเซลมาสาธิตโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ให้เราดู สาธิตสารพัดฟังก์ชั่นอันทันสมัย รูปลักษณ์เก๋ไก๋น่าครอบครอง เรียกว่ามีเหตุให้เราอยากได้ แต่การที่เราจะซื้อหรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเองที่จะต้องพิจารณาข้อดี-ข้อเสียของโทรศัพท์เครื่องนั้น         หรือมีแหวนเพชร 5 กะรัตน้ำดี ปลอดตำหนิมาวางล่อไว้ต่อหน้าในสภาพที่ปลอดผู้คนพบเห็น เป็นเหตุให้ก่อการขโมยได้ง่าย แต่เราจะกลายเป็นหัวขโมยหรือไม่นั้นขึ้นกับเราเอง หากเราเกรงกฏหมายบ้านเมือง กลัวเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล เราก็ไม่เลือกโอกาสนั้นแม้เหตุจะมีก็ตาม         ดังนั้นความเกลียดแม้มีเหตุเกิดขึ้นมาเพราะมีคนทำไม่ดีต่อเรา ขัดใจเรา แต่เราจะเป็นคนน่า “รังเกียจ” ด้วยการไปเกลียดเขาหรือไม่นั้นอยู่ที่เราครับ         อยู่ที่เราแต่เพียงผู้เดียวว่าเราเลือกที่จะเป็นคน “น่ารังเกียจ” หรือเราเลือกที่จะเป็นคน “มีเกียรติ”         ออกเสียงเกียดเหมือนๆกัน เกียดแรก(เกลียด)ได้จากการปล่อยตามอารมณ์โกรธในใจเรา ส่วนเกียดหลัง(เกียรติ)ได้จากการรู้เท่าทันความโกรธในใจเราแล้วไม่ตกเป็นทาสของมัน ขึ้นอยู่กับคุณแล้วล่ะว่าจะเลือกเป็นคนแบบไหน