ฉบับนี้ขอเขียนเรื่องเบา ๆ เล่น ๆ นะครับ เป็นเรื่องเกี่ยวกับของกินที่คู่กับสังคมไทยมาช้านาน เป็นอาหารว่างที่กินเพลิน เคี้ยวสนุกนิยมกันมากขนาดไม่นานมานี้มีข่าวว่าตำรวจออกตรวจจับคนขายตามแยกไฟแดง นั่นก็คือ กล้วยแขก ครับ ได้ยินแล้วหลายคนอาจนึกไปถึงวลีคุ้นหูที่ใช้หยอกบรรดาหนอนหนังสือคือ “อ่านทุกอย่างแม้กระทั่งถุงกล้วยแขก” อ้อ..ตรงนี้คงต้องขยายสำหรับเด็กรุ่นใหม่สักนิดเผื่อน้อง ๆ หลายคนอาจเกิดไม่ทันยุคที่เราขายของกันด้วยถุงกระดาษ เป็นยุคที่เด็กแทบจะทุกครัวเรือนมีกิจกรรมเหมือนกันยามว่างคือการพับถุงขาย สมัยก่อนพวกหนังสือพิมพ์ นิตยสารนี่อ่านจบทุกบ้านมักจะเก็บไว้พอมีเวลาว่างๆ คุณแม่ก็จะกวนแป้งเปียกแล้วชักชวนลูก ๆ หลาน ๆ นำหนังสือเก่าที่เก็บไว้นั้นมาพับเป็นถุงขายกัน ได้ร้อยใบละ 1 – 2 บาทให้พ่อค้า แม่ค้าหน้าตลาดไปใส่ของขายถือเป็นสินค้าจำเป็นเพราะสมัยนั้นยังไม่มีถุงก๊อบแก๊บแบบตอนนี้ เด็กก็ช่วยงานกันด้วยความสนุก ได้เงินด้วย บางบ้านทำกันเป็นล่ำเป็นสันคือพับขายกันทุกเย็นหลังเลิกเรียนเพื่อนำเงินมาช่วยจุนเจือครอบครัวนึกแล้วก็เสียดายวิถีชีวิตนี้เก่าๆ นี้เหมือนกันครับ ไว้มีโอกาสคงขอมาทวนบรรยากาศ รำลึกความหลังกัน แต่ฉบับนี้อยากชวนคิดกันว่าเหตุใดทำไมถึงโยงการบ้าอ่านเข้ากับถุงกล้วยแขก ทำไมไม่เป็นถุงถั่วต้ม ถุงไข่นกกระทา ถุงแป้งจี่ ถุงปาท่องโก๋ที่เป็นอาหารขบเคี้ยวเหมือนกัน ใช้ถุงแบบเดียวกัน ผมลอง “คิดใหม่ “ คิดเล่น ๆ ดูได้ออกมาตามนี้ครับ 1. กล้วยแขกไม่ใช่ถั่วต้มที่ต้องใช้ทั้ง 2 มือในการกินทำให้ไม่เหลือมือไว้ถือถุงอ่าน 2. กล้วยแขกไม่ใช่แป้งจี่ หรือไข่นกกระทาที่สามารถกินได้คำเดียวหมดชิ้น มือจึงว่างไปทำงานอย่างอื่นระหว่างเคี้ยวได้ แต่กล้วยแขกต้องกัดแล้วถือค้างไว้กับถุง 3. ถุงกล้วยแขกร้อนและต้องเปิดถุงระบายอากาศไม่สามารถพับได้ ทั้งยังต้องคอยหมุนถุงเพื่อระบายความร้อนในการจับทำให้มีโอกาสเห็นข้อความที่ดึงความสนใจให้อ่านได้ 4. กล้วยแขกไม่ใช่ปาท่องโก๋ที่กินตอนเช้าพร้อมตั้งสภากาแฟ แต่เป็นของกินรองท้อง ตอนบ่ายคนเดียวทำให้ไม่มีเพื่อนชวนคุยมากเหมือนตอนเช้า “คิดใหม่” ฉบับนี้อาจดูไม่มีสาระ แต่อยากให้เป็นแนวทางในการฝึกกระตุ้นความคิดจากเหตุการณ์ที่เรามักผ่าน ๆ ไปโดยไม่ได้เฉลียวใจกันครับ เท่ากับจะเป็นการฝึกคิดนอกกรอบ หรือคิดสร้างสรรค์อีกทางหนึ่งครับ แต่ที่ไม่ต้องคิดมากคือ ใครอ่านแล้วอยากกินกล้วยแขกอย่าลืมซื้อมาแบ่งผมด้วยนะครับ(ฮา)
ใส่ความเห็น