ยังจำช่วงนี้ของปีก่อนได้ไหมครับ ?         เชื่อว่าคงไม่มีใครลืมว่าปีกลายเราล้วนตกอยู่ในความทุกข์จากวิกฤติมหาอุทกภัยครั้งร้ายแรง หลายคนทุกข์จากน้ำท่วมจริง หลายคนทุกข์จากความกลัวน้ำท่วม แต่ท่ามกลางวิกฤติการณ์อุทกภัยครั้งยิ่งใหญ่ของชาติไทยเรานี้ยังมีสิ่งดี ๆ มีบทเรียนล้ำค่าให้เราได้เรียนรู้เป็นภูมิคุ้มกันชั้นดีในอนาคตข้างหน้า บางบทเรียนอาจนำมาซึ่งจุดพลิกผันสู่ด้านดีที่สำคัญของเราได้เลย         ขณะที่อีกหลาย ๆ นวัตกรรม หรือสิ่งประดิษฐ์ใหม่ ๆ ที่มาจากความสร้างสรรค์นอกกรอบก็อาจกลายเป็นต้นกำเนิดของสินค้าหลักที่ส่งออกไปทั่วโลก หรือเป็นต้นแบบของอันทรงคุณค่าแห่งยุคหน้าได้         ตัวอย่างเช่นการพลิกแพลงในการป้องกันน้ำท่วมรถสารพัดวิธีที่บางวิธีแม้ไม่ใหม่แต่สามารถจุดประกายต่อได้เช่นการนำโฟมมาลอยรถ พัฒนาต่ออาจได้ยานพาหนะชนิดใหม่ของโลก         หรือการป้องกันน้ำท่วมบ้านอย่างเทคนิกการซีลหรืออุดรอย อุดท่อต่าง ๆ ต่อไปอาจเป็นสินค้าด้านความปลอดภัยได้         หรืออย่างการใช้ชีวิตทั่วไป อย่างรองเท้าบูต ชุดเอี๊ยมหมี บ้านเราอาจได้ดีไซนเนอร์ชื่อก้องโลกที่มีไอเดียล้ำสมัยกว่าดีไซนเนอร์ชื่อดังก็ได้         แม้กระทั่งช่วงการบูรณะ ฟื้นฟู อย่างเรื่องของการใช้น้ำชีวภาพ อีเอ็มบอล ก็อาจหมายถึงการปลดแอกทางสังคมเกษตรกรอันเป็นรากฐานของประเทศจากบริษัทยักษ์ใหญ่ขายปุ๋ยเคมีได้         เรื่องหลังนี่น่าสนใจมาก เพราะด้วยหลักการจริง ๆ แล้วมันถูกต้องทุกประการ ติดแต่ขั้นปฏิบัติที่เริ่มติดกันตั้งแต่เรื่องค่านิยม ความเชื่อ หรือความเข้าใจกันเลย ซึ่งหากอาศัยวิกฤติครั้งนี้พลิกสู่โอกาสในการรณรงค์กันอย่างจริงจัง ต้องไปถึงเป็นวาระแห่งชาติ ที่อาจจบลงแบบแฮปปี้เอนดิ้ง พี่น้องร่วมชาติเราทั้งหมด ชาวไร่ ชาวนาที่เราถือว่าเป็นกระดูกสันหลังของประเทศสามารถยืนได้ด้วยตัวเราเอง ไม่ต้องทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำเพื่อนำเงินมาจ่ายเป็นค่าปุ๋ย ไม่ต้องก้าวเข้าสู่วงจรอุบาวท์กู้ที่นั่นมาโปะที่นี่ไม่รู้จบ         พูดง่าย ๆ คือเมื่อไหร่ที่เราเลิกใช้เคมีได้ เมื่อนั้นแหละเราจะเป็นไทอย่างแท้จริง นั่นเป็นอนาคตที่หวังครับ         แต่ถ้ามองในระดับบุคคล เหตุการณ์นี้น่าจะมอบความเชื่อที่สำคัญที่สุดความเชื่อหนึ่งไว้ในปัจเจกแต่ละคนได้ ภาพซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดยักษ์ชั้นวางสินค้าว่างเปล่า ภาพซุปเปอร์สโตร์ขายส่งทุกแห่งไม่มีน้ำดื่มธรรมดา ๆ ที่เรียกว่าน้ำเปล่าขาย ภาพรถส่งน้ำที่เห็นประจำวันหยุดการส่งกระบะท้ายว่างเปล่า         ช่วงนั้นเศรษฐี มหาเศรษฐีต่างรู้สึกตรงกันว่าน้ำเปล่าที่ไม่เคยอยู่ในสายตา ไม่เหมือนไวน์ขวดละแสนนี้ช่างมีค่าเสียกระไร เช่นเดียวกับข้าวสาร อาหารแห้งต่าง ๆ ที่ยามปกติอาจไม่น่าพิสมัยนักกับชีวิตความเป็นอยู่ของคนมีฐานะแต่ตอนนั้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแทบจะกลายเป็นทองไป หรือแม้แต่ทรายที่ไร้ค่าอยู่ในกระสอบก็อาจมีค่ามากกว่าทองจริง ๆ ไปด้วยซ้ำ ก็ทองกันน้ำเข้าบ้านไม่ได้ กันความเสียหายไม่ได้ แต่ทรายช่วยให้บ้านยังเป็นบ้าน ยังให้มีชีวิตต่อได้         ช่วงนั้นเศรษฐีหลายคนนึกถึงแปลงเกษตรที่มีข้าว มีน้ำ มีพืชสวนสมุนไพร เริ่มตะหนักว่าสิ่งที่จำเป็นจริง ๆ ของชีวิตคืออะไร อะไรเป็นสิ่งที่เมื่อมีเงินแล้วน่าจะครอบครองยิ่งกว่าเพชรนิลจินดา ครับ..ภาพที่ไม่น่ากลัว แต่น่าสยองต่อจิตใจของทุกคนในช่วงนั้นเป็นตัวสะท้อนความจริงได้อย่างดี         และความจริงนี้แหละที่ผมหวังเหลือเกินว่าจะไม่ด่วนเลือนหายไปจากจิตใจคนเมืองเร็วนัก และอยากจะให้มีการต่อยอดขึ้นไปอีกมาก ๆ จนถึงที่สุด ความจริงนั้นก็คือ เงินไม่สามารถซื้อได้ทุกสิ่งครับ !