“เงินคืองาน งานคือเงิน บันดาลสุข” วลีนี้คุ้นหูนี้เหมือนจะจริงโดยเฉพาะในโลกทุนนิยมที่ทุกอย่างแลกเปลี่ยนกันด้วยเงินตราจึงมักสรุปกันว่าการทำงานนั้นทำให้ได้เงิน และการได้เงินนั้นก็คือการนำไปซื้อความสุข         หากเป็นนักคณิตศาสตร์ก็จะได้เป็นสมการคือ หาก A = B และ B = C แล้ว A = C หาก งาน = เงิน และ เงิน = สุข แล้ว งาน = สุข         หากสมการนี้เป็นจริงคืองานเท่ากับสุข คำถามคือ แล้วเราสุขกับงานไหม ? จะว่าไปก็ชัดเจนนะครับใครทำงานแล้วมีความสุข งานมอบสุขให้ ก็จะมีเงินทองมาแลกเปลี่ยน จับจ่ายซื้อสุขได้ด้วย ส่วนใครที่ไม่สุขกับงานก็เท่ากับเป็นการสร้างอสมการ หรือสมการที่ไม่เท่ากันขึ้นมานั่นคือไม่สุขกับการทำงานแล้วก็ไม่ได้เงินมาหาซื้อสุขด้วย พื้นฐานคณิตศาสตร์ ก็ไม่ต่างจากพื้นฐานชีวิต ถ้าพื้นฐานถูก ผลก็ถูก         หากพื้นผิดชีวิตก็ล้มเหลว ดังนั้นใครที่ปากป่าวประกาศว่าอยาก ร่ำรวยเงินทองก็ลองย้อนสำรวจพื้นฐานแรกนี้เลยครับ ว่าเราสุขกับงานที่ทำไหม แต่ทั้งนี้ต้องสำรวจอย่างไม่มีอคติอย่างที่นักวิจัยเขาใช้คำว่าไม่มี ไบแอสนะครับ เพราะบางคนบ่นว่าเขาก็สุขกับงานแต่ยังไม่เห็นจะรวยเสียที ซึ่งคำบ่นนี้หากเจาะให้ลึกจริงแล้วคนนั้นมักไม่ได้สุขกับงานอย่างที่บอกหรือเขาพยายามจะเชื่อเอาเอง แต่เขาสุขกับ “ผลของงาน” ต่างหาก ตัวอย่างง่าย ๆ ก็คือเขาสุขเฉพาะตอนรับเงินเดือน สุขตอนปิดออเดอร์ลูกค้าลง หรือสุขตอนได้รับคำชมจากเจ้านาย         “เรื่องชอบเฉพาะตอนเงินเดือนออก หรือตอนขายของได้นี่พอเข้าใจ แต่สุขตอนคนชมนี่ไม่ดีหรือไง” ตอบจริง ๆ ก็ต้องตอบว่ายังไม่ถึงกับดีหรอกครับ เพราะหากจะให้ดีจริง ถูกจริงก็ต้องเป็นตัวเราเองนี่แหละที่จะเป็นผู้สร้างสุขให้ตัวเองจากการทำงาน เจ้านายหรือใครก็ตามที่มาชมสิ่งที่เราทำนั้นก็ขอให้ถือเป็นกำลังใจ แต่เราเองที่ต้องรู้สึกดีกับสิ่งที่ทำ มีความสุขที่ได้ทำ ไม่ต้องรอสิ่งที่ทำนั้นผลิดอกออกผลมาเป็นเงินเดือน โบนัส ค่าคอมมิชชั่น หรือแม้แต่คำชม แต่เราต้องสุขทุกขณะที่ทำ         ลองนึกซิครับ สุขที่ได้ทำ ก็จะอยากทำขยันทำ เมื่อขยันทำโดยไม่หวังผลเพราะสุขที่ได้ทำเสียแล้วงานย่อมดี เมื่องานดีความสำเร็จย่อมอยู่ตรงหน้าครับ รวมความแล้วสิ่งนี้ก็คือหลัก อิทธิบาท 4 ทางสู่ความสำเร็จนั่นเองครับ ทำงาน ทำเงิน ต้องนำมาไขว้กับ รักงาน รักเงิน เป็น รักงาน ได้เงิน แต่รักเงินจะตกงานครับ