ความจำเป็นของชีวิตนอกจากเรื่องปัจจัย 4 คืออาหาร ที่พักอาศัย เครื่องนุ่งห่ม และยารักษาโรคแล้ว ยังมีอีกสิ่งที่สำคัญแม้ไม่ถึงขั้นขาดไม่ได้ แต่ก็เป็นตัวเติมเต็มชีวิตให้สมบูรณ์นั่นก็คือการ “สันทนาการ”         อดีตเรื่องของสันทนาการนี้อาจถือเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย เกินจำเป็น เป็นเรื่องของคนมีอันจะกินเขาคุยกัน ชาวบ้านทั่วไปแค่ลำพังหาเช้ามากินค่ำให้รอดไปได้วันต่อวันก็เก่งแล้ว ไม่ต้องไปพูดถึงเรื่องของการพักผ่อนหย่อนใจอย่างการเล่นกีฬา ดูกีฬาหรือการท่องเที่ยวกันหรอก แต่ปัจจุบันด้วยสังคมเปลี่ยนจะว่ามีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นก็พอได้อย่างน้อยก็เรื่องของปัจจัยพื้นฐานที่รัฐท่านรองรับความเป็นอยู่ของประชากรผ่านระบบการประกันสังคม หรือการสงเคราะห์ต่าง ๆ ทำให้คนหันมาสนใจเรื่องของการเดินทางท่องเที่ยวนี้มากขึ้น         อาจเป็นดั่งคำกล่าวคุ้นหูที่ว่า “ชีวิตคือการเดินทาง”         เราต้องเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ ไปโรงเรียน ไปที่ทำงาน ไปห้างสรรพสินค้า ฯลฯ จนเรียกได้ว่าชีวิตไม่สามารถดำรงอยู่ได้หากไม่มีการเดินทาง         แม้กระทั่งคนพิการหากดูให้ดีเขาก็มีการเดินทางอยู่เสมอไม่แพ้คนขาดี เพียงแต่ไม่สะดวกเท่าต้องใช้รถเข็น         นี่ว่ากันเรื่องกายภาพ ที่มนุษย์เราต้องเคลื่อนไปเรื่อย ยังไม่พูดเรื่องจิตใจที่ก็ยิ่งต้องเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ใจเคลื่อนไหวก็คือใจคิดนึกนั่นเอง         ลองสังเกตุซิครับว่าวัน ๆ หนึ่งเราคิดกี่เรื่อง ไม่น่าจะตอบกันได้นะครับ เพราะวันหนึ่งเราคิดเรื่องสารพัดเวียนเปลี่ยนไปไม่รู้กี่ร้อย กี่พัน หรือเป็นหมื่น ๆ เรื่อง         ถามว่าเหนื่อยไหม ?         เที่ยวด้วยกายเยอะ ๆ เดินทางมาก ๆ กายก็เหนื่อย เที่ยวด้วยใจมาก ๆ คิดวุ่นวายย่อมเหนื่อยไม่แพ้กันหรือมากกว่า         อย่างนั้นเราจะท่องเที่ยวไปทำไม วันหยุดงาน วันเทศกาลก็ไม่ต้องเที่ยวซิ         คิดเช่นนั้นก็ถูกในมิติหนึ่งครับ แต่ให้ถูกจริงควรจะกลับทางกัน คือไปเที่ยวเพื่อจะได้หยุดต่างหาก         เวลาว่างยามพักจากงานจะหาเวลาไปพักผ่อนท่องเที่ยวย่อมน่ากระทำ แต่เดินทางทางกายไปเพื่อจะได้หยุดเดินทางทางใจกัน         ไปเที่ยวเพื่อปลีก ดึงตัวเองออกมาจากความยุ่งเหยิง สภาพแวดล้อมแห่งความวุ่นวายที่เคยชินไปสู่ดินแดนที่ไม่เคยเห็นเพื่อได้ เรียนรู้วิถีชีวิตอื่น ได้สัมผัสสังคมใหม่ ขณะเดียวกันต้องให้ใจหยุดเดินทาง ให้ได้พัก นิ่ง สงบด้วย         ผมเขียนเพราะเห็นใกล้ช่วงวันหยุดยาวอีกช่วง เลยอยากจะทักเรื่องการเทียวแบบ ชะโงกทัวร์ ไปสักแต่ว่าขึ้นชื่อว่าได้ไป ไปแหล่งสำคัญต่าง ๆ แบบฉาบฉวยและรวดเร็วเพื่อทำเวลาให้เก็บจุดสำคัญให้ได้หมด แบบนี้เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจไม่คุ้มค่าเลย         ไปเที่ยวครั้งหน้าลองดูนะครับ เปลี่ยนจากชะโงกทัวร์เป็นนิ่งเที่ยว         เดินทางทางกายเพื่อให้ได้พักการเดินทางทางใจ และนั่นแหละครับการเดินทางที่แท้จริง         เดินทางเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเดินทางต่อไปอีก !