ชายหาด และชายชรา

ชายฝั่งลัตเวียทอดตัวยาวออกไปกว่า 500 กิโลเมตร ไม่ใช่แนวชายหาดที่ปูพรมด้วยรีสอร์ตหรู หรือคลาคล่ำไปด้วยผ้าใบสีสดสไตล์ท่องเที่ยวเชิงพาณิชย์ หากแต่เป็นดินแดนที่ธรรมชาติมีหาดทรายขาวซีดทอดยาวสุดสายตา ป่าสนเก่าแก่เอนไหวรับลมราวกับกระซิบถ้อยคำ และหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ยังคงดำรงชีวิตแบบเรียบง่ายอิงอยู่กับจังหวะของฤดูกาลและสภาพอากาศ

หนึ่งในเมืองชายฝั่งที่งดงามและมีชื่อเสียงที่สุดของลัตเวียคือ Jūrmala เมืองตากอากาศริมทะเลยอดนิยมในยุคโซเวียต ที่ครั้งหนึ่งเคยต้อนรับเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากมอสโกและชนชั้นนำในสมัยนั้นให้มาพักผ่อนท่ามกลางเสียงคลื่นและกลิ่นสน

.

ปัจจุบันแม้ความคึกคักจะซาลงไปมาก แต่กลิ่นอายของวันวานยังแทรกตัวอยู่ในทุกมุมเมือง คาเฟ่ ร้านอาหารเล็ก ๆ แบบชาวบ้านที่มีเพียงชาวเมืองนั่งดื่มเงียบ ๆ บางคนปืนไปนั่งบนโขดหินขนาดเหมาะแล้วเฝ้ามองเบ็ดรอเวลาที่มันถูกกระตุก หรือ บางคนพาลูกหลานมาทำกิจกรรมชายหาดที่เงียบราวกับเป็นหาดส่วนตัว

ไม่มีป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ ไม่มีเครื่องเล่นกลางทะเล ไม่มีเสียงจากลำโพง ที่นี่มีเพียงวิถีชีวิตท้องถิ่น และนักเดินทางผู้มาเยือนเพื่อสัมผัสชายหาดธรรมดา ๆ การเติบโตขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติจากผืนทราย สายลม และผู้คน

ในตอนนี้ ผมอยากพาทุกคนออกจากเมืองริกา มายืนเงียบ ๆ ริมทะเล แล้วปล่อยให้ลมหายใจของเราเคลื่อนไปพร้อมกับสายลมของ Jūrmala ครับ

.
.

ห่างจากชายฝั่งทะเลเพียง 25 กิโลเมตร คือ กรุงริกา เมืองหลวงของลัตเวียที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ Daugava สายน้ำสำคัญที่ไหลทอดลงสู่ทะเลบอลติก ริกาไม่ได้เป็นแค่ศูนย์กลางทางการเมืองและเศรษฐกิจของประเทศเท่านั้น แต่เป็นหัวใจทางวัฒนธรรมที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เมืองเก่าอันงดงามของริกาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก ด้วยเหตุผลที่ไม่ใช่แค่ความเก่าแก่ แต่เพราะความงามของสถาปัตยกรรมแบบอาร์ต นูโว (Art Nouveau) ที่มีมากที่สุดในโลก อาคารทุกหลัง ณ ที่แห่งนี้เหมือนงานศิลป์ที่มีชีวิต

โบสถ์เก่าที่กระจายตัวอยู่ในเมืองล้วนสะท้อนประวัติศาสตร์การเปลี่ยนผ่านทางศาสนา ตั้งแต่ยุคลูเธอรัน สู่คาทอลิก จนถึงออร์โธดอกซ์ ลัตเวียคือพื้นที่ที่ลัทธิ ศรัทธา และวัฒนธรรมจากหลายแหล่งผสมผสานกันเป็นเรื่องเล่าเดียวที่ไม่เหมือนใคร

.

ในช่วงทศวรรษ 1980 ท่ามกลางความตึงเครียดทางการเมืองและการถูกกดทับจากระบอบโซเวียต ชาวลัตเวียเลือกที่จะไม่หยิบอาวุธขึ้นต่อสู้ แต่เลือกใช้เสียงเพลงเป็นอาวุธแทน “The Singing Revolution” หรือ การปฏิวัติด้วยเสียงขับร้อง คือปรากฏการณ์ที่ประชาชนหลายหมื่นคนออกมายืนรวมตัวกลางแจ้งเพื่อร่วมกันร้องเพลงประจำชาติ แม้ในยุคที่เพียงเอ่ยชื่อประเทศก็อาจนำไปสู่การจับกุม แต่พวกเขายืนอยู่ด้วยเสียง ร้องเพลงด้วยหัวใจ เพื่อทวงคืนสิ่งที่เรียกว่า “อิสรภาพ”

การขับร้องเพลงในที่สาธารณะในเวลานั้น ไม่ใช่แค่กิจกรรมทางวัฒนธรรม คือการ “ยืนยันการมีอยู่” ของผู้คนที่ไม่ยอมให้ชาติของตนเลือนหายไปในประวัติศาสตร์ และอาจเพราะเสียงเพลงนั้นยังคงสะท้อนอยู่ในความทรงจำของผู้คน ริกาในวันนี้จึงยังคงเปี่ยมไปด้วยท่วงทำนองของความหวัง นักดนตรีเปิดหมวกยังคงเล่นดนตรีตามหัวมุมถนน ร้านอาหารยังคงเปิดเพลงคลอเบา ๆ แม้เพลงที่เปิดจะเปลี่ยนไปตามยุคสมัย แต่มันก็ย้ำเตือนว่า ครั้งหนึ่งเสียงของผู้คนธรรมดา ก็สามารถเปลี่ยนประเทศได้จริง ๆ

.
.

หลังจากอิ่มเอมกับกลิ่นอายประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในกรุงริกาแล้ว จุดหมายถัดไปของเราคือเมืองชายฝั่งที่เปี่ยมเสน่ห์ที่สุดแห่งหนึ่งของลัตเวีย Jūrmala เมืองชายหาดที่ยาวที่สุดในภูมิภาคทะเลบอลติก

แต่ก่อนจะออกเดินทางจากเมืองหลวง ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากเล่าไว้ให้เป็นบทเรียนเสียก่อน มันไม่ได้เกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์หรือโบสถ์แต่อย่างใด หากแต่เป็นบทเรียนจากถนนในกรุงริกา

เพราะความสวยงามและซับซ้อนทางสถาปัตยกรรมในเมืองเก่านี่เอง ที่ทำให้เช้าวันนั้นผมเริ่มต้นด้วย “ความหลงทาง” ผมขับรถเช่าคันเล็กออกจากที่พักด้วยอารมณ์อยากชมเมือง แต่เพราะถนนในเมืองเก่าแคบ ซับซ้อน และเต็มไปด้วยทางวันเวย์ ผมก็เลยหลุดเข้าไปในตรอกที่ไม่คุ้นและ เกิดอุบัติเหตุขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ รถของผมเฉี่ยวเข้ากับรถของชาวเมืองคันหนึ่ง แม้จะไม่รุนแรง ไม่มีใครบาดเจ็บ และต่างฝ่ายต่างมีประกัน แต่ก็ทำให้เสียเวลาอยู่นานพอสมควรเพราะในช่วงเวลาที่เกิดอุบัติเหตุนั้นในรถอีกคันไม่มีใครอยู่ แม้จะยืนรออยู่นานพอสมควรก็ไม่มีเจ้าของรถมาแสดงตัว ต้องใช้วิธีเขียนเบอร์โทรศัพท์ทิ้งไว้หน้ารถแล้วไปทำธุระ ทำให้ได้เคลียร์ทุกอย่างแบบไม่ค้างคาในเช้าวันรุ่งขึ้น ไม่เช่นนั้นคงลำบากมิใช่น้อย

เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย ผมตั้งแผนที่มุ่งหน้าสู่ Jūrmala เมืองตากอากาศที่ไม่ต้องใช้ GPS นำทางก็ยังหลงรักได้ง่าย ๆ

.
.

คำว่า Jūrmala ในภาษาลัตเวียแปลตรงตัวว่า ชายหาด ซึ่งก็สมชื่ออย่างยิ่ง เพราะที่นี่คือเมืองตากอากาศริมทะเลที่ใหญ่ที่สุดในแถบทะเลบอลติก และเป็นที่รู้จักกันดีว่ามีหาดทรายที่ทอดยาวต่อเนื่องกันกว่า 30 กิโลเมตร ถือเป็นหนึ่งในชายหาดที่ยาวที่สุดของยุโรปเหนือ

เมืองนี้ตั้งอยู่ห่างจากกรุงริกาเพียงราว 25 กิโลเมตร ทำให้สามารถเดินทางมาถึงได้สะดวกในเวลาไม่ถึงชั่วโมง หากจะให้เปรียบ Jūrmala ก็เหมือนสวนหลังบ้านของคนเมืองหลวง ที่ผู้คนมักมาใช้เวลาวันหยุด เพื่อพักใจท่ามกลางเสียงคลื่น แสงแดด และกลิ่นไอของสนทะเล

แม้ในปัจจุบัน Jūrmala จะดูเหมือนเมืองรีสอร์ตทันสมัยที่ซุกซ่อนความสงบไว้ในบางพื้นที่ แต่จุดเริ่มต้นนั้นช่างเรียบง่าย ที่นี่เคยเป็นเพียงหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ กระจายตัวอยู่ตามแนวชายฝั่ง โดยมีแม่น้ำ Lielupe เป็นสายชีวิตของผู้คน

ความเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 และต้นศตวรรษที่ 19 เมื่อแพทย์และนักวิทยาศาสตร์ชาวยุโรปเริ่มแนะนำให้ผู้คนพักฟื้นร่างกายและจิตใจด้วยการอยู่ใกล้ทะเล ทำให้ชายฝั่งของ Jūrmala เริ่มกลายเป็นแหล่งพักผ่อนของคนชั้นสูงในจักรวรรดิรัสเซีย โดยเฉพาะหลังจากมีการสร้างทางรถไฟเชื่อมระหว่างริกาและท่าเรือ Tukums ผ่าน Jūrmala ในปี 1877 เมืองเล็ก ๆ ริมทะเลแห่งนี้จึงเริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้าง

.

ช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ถือเป็นยุคทองของ Jūrmala โดยเฉพาะในช่วงที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิรัสเซีย เหล่าขุนนาง นายทหาร และนักปราชญ์จากมอสโกและเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ต่างพากันมาพักผ่อนตากอากาศที่นี่ สิ่งปลูกสร้างในยุคนั้น ไม่ว่าจะเป็นบ้านพักฤดูร้อน โรงอาบน้ำแร่ หรือวิลล่าริมทะเล ล้วนถูกออกแบบอย่างวิจิตรในสไตล์ ไม้ฉลุ (Wooden Architecture) และ อาร์ตนูโว (Art Nouveau)

ต่อมาในยุคโซเวียต Jūrmala ยังคงเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยม โดยกลายเป็นแหล่งพักผ่อนสำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูงและบุคลากรจากมอสโกและสาธารณรัฐอื่น ๆ ของสหภาพโซเวียต โรงแรม บ้านพักตากอากาศ และสปาริมทะเลถูกสร้างขึ้นในสไตล์สถาปัตยกรรมโซเวียตคลาสสิก

.

Jūrmala ไม่ใช่แค่เมืองแห่งทะเล แต่ยังเป็นเมืองแห่งเสียงเพลงและวัฒนธรรม ศูนย์กลางที่สำคัญคือ Dzintari Concert Hall ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ปี 1936 และยังคงใช้จัดแสดงคอนเสิร์ตระดับนานาชาติจนถึงทุกวันนี้ ในช่วงทศวรรษ 1980–1990 Jūrmala กลายเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลดนตรียอดนิยมของโลกโซเวียต โดยเฉพาะเทศกาล Jūrmala Pop Song Festival ที่ดึงดูดนักร้องชื่อดังจากทุกมุมของจักรวรรดิ เพลงกลายเป็นพลังของการแสดงออกทางสังคมและวัฒนธรรมอย่างแท้จริง

หลังจากลัตเวียได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตในปี 1991 Jūrmala ก็เข้าสู่ยุคใหม่อีกครั้ง เมืองเริ่มปรับตัวสู่การท่องเที่ยวแบบยั่งยืน ปรับปรุงพื้นที่สาธารณะ สร้างเลนจักรยาน รักษาบ้านไม้เก่า และควบคุมการพัฒนาไม่ให้กลืนกลบประวัติศาสตร์และความเป็นชุมชน

ปัจจุบัน Jūrmala เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติว่าเป็น มืองรีสอร์ตแห่งคุณภาพชีวิต มีทั้งการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ (wellness tourism), สปาริมทะเล, การเดินป่าในเขตชุ่มน้ำ Kemeri National Park ที่อยู่ไม่ไกล ไปจนถึงงานศิลปะ ดนตรี และวัฒนธรรมที่ยังคงมีชีวิต

Jūrmala คือหนึ่งในเมืองที่มีบทบาทอย่างมากต่อการฟื้นฟูจิตวิญญาณของลัตเวีย ทั้งในช่วงที่ถูกครอบงำทางการเมืองและในวันที่ลุกขึ้นยืนอย่างอิสระอีกครั้ง มันคือเมืองที่ประชาชนทุกชนชั้นเคยมารวมตัวกัน ทั้งเพื่อพักผ่อน ทั้งเพื่อประท้วงอย่างสงบ ทั้งเพื่อค้นหาความหมายของคำว่าบ้านในยุคสมัยที่เปลี่ยนผ่าน

.
.

บทความที่คุณกำลังอ่านอยู่นี้ถูกเผยแพร่ในวันที่ 31 พฤษภาคม ถือว่าเป็นจังหวะที่พิเศษยิ่งกว่าครั้งไหน เพราะวันนี้เองคือวันที่ Jūrmala เปิดฤดูร้อนอย่างเป็นทางการ ด้วยงาน Resort Festival (Kūrorta svētki) ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีที่ย่าน Majori ใจกลางเมือง

ในวันที่ 31 พฤษภาคมของทุกปี เมืองชายหาด Jūrmala แห่งลัตเวียจะกลายร่างจากเมืองรีสอร์ตอันเงียบสงบให้กลายเป็นเวทีแห่งสีสันและเสียงดนตรี กับงานประจำปีที่ผู้คนทั่วประเทศเฝ้ารอ เทศกาลที่เปรียบเสมือนสัญญาณบอกว่า ฤดูร้อนมาถึงแล้ว

ตลอดทั้งวัน Majori และ Dzintari จะคึกคักไปด้วยกิจกรรมมากมายในธีมโปสการ์ดจาก Jūrmala ตั้งแต่เวทีดนตรีบนถนน Jomas โฟมปาร์ตี้ เวิร์กช็อป และตลาดงานคราฟต์ Kukū Market ไปจนถึงการแสดงของศิลปินชื่อดัง นิทรรศการกลางแจ้ง ขบวนพาเหรดของชาวเมือง การแข่งขันบาส 3×3 สำหรับสายกีฬา บริเวณลานจอดรถ Majori จะกลายเป็น Street Food Jūrmala ที่มีร้านอาหารและรถฟู้ดทรักมาจอดเรียงรายให้เลือกชิมจนอิ่ม พร้อมกิจกรรมสำหรับเด็ก เช่น มินิกอล์ฟ โชว์อุปกรณ์ดับเพลิง ปิกนิกเกมกระดาน และการพายเรือ

.

ในช่วงบ่าย ถนนสายหลักจะกลายเป็นขบวนพาเหรดที่จัดแสดงโดยประชาชนในเมืองซึ่งแต่งตัวและจัดขบวนอย่างสร้างสรรค์ และเมื่อพระอาทิตย์ลับขอบทะเล ไฮไลต์ก็เริ่มต้นขึ้นที่ Majori Beach Stage กับการแสดงแอร์โชว์สุดตื่นตาโดย ทีม Aeroclub Jūrmala และ Baltic Bees Jet Team ที่จะวาดลวดลายกลางอากาศเหนือน่านน้ำบอลติก ก่อนที่เสียงดนตรีจะบรรเลงต่อด้วยศิลปินระดับชาติ ปิดท้ายค่ำคืนด้วยโชว์แสง สี เสียง และ ดอกไม้ไฟริมทะเลสุดอลังการ

Jūrmala Resort Festival ไม่ใช่แค่เทศกาลหนึ่งในปฏิทิน แต่คือภาพจำของฤดูร้อนที่คนลัตเวียและนักเดินทางต่างเก็บไว้ในความทรงจำทุกปี หากคุณกำลังอ่านบทความนี้ในวันที่ 31 พฤษภาคม ก็ขอแสดงความยินดีด้วย… วันนี้คือวันที่ดีที่สุดในการรู้จัก Jūrmala ผ่านเสียงเพลง แสงสี รอยยิ้ม และกลิ่นอายของเมืองชายฝั่งที่ทั้งสงบ และมีชีวิตที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรปเหนือ

.
.

วันที่ผมเดินทางไป Jūrmala นั้น ไม่มีเทศกาลหรือกิจกรรมใด ๆ เป็นพิเศษ เมืองทั้งเมืองจึงเต็มไปด้วยความสงบของวิถีชีวิตแท้ ๆ ภาพของชาวเมืองที่เดินเล่นช้า ๆ ไปตามแนวหาดราวกับว่าเวลาในที่แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องรีบไปไหน

เย็นวันนั้น ผมขับรถกลับเข้ากรุงริกาอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกสบายใจเหมือนได้พักหัวใจอย่างแท้จริง ขณะเดินทอดน่องหาร้านอาหารในย่านใจกลางเมือง สายตาก็สะดุดเข้ากับร้านอาหารขนาดกลางร้านหนึ่งที่มีอะไรบางอย่างดึงดูด แม้หน้าร้านจะดูเรียบง่าย แต่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่เล็กจนรู้สึกอึดอัด และไม่ใหญ่จนกลายเป็นแหล่งนักท่องเที่ยววุ่นวาย มันกว้างพอที่จะให้รู้สึกเป็นส่วนตัว แต่ก็อบอุ่นพอที่จะชวนให้เดินเข้าไปโดยไม่ลังเล

หลังจากได้โต๊ะและรับเมนู ผมค่อย ๆ ไล่สายตาสำรวจรายการอาหารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกคุณลุงสูงอายุที่ดูเป็นพนักงานประจำของร้านให้มาช่วยแนะนำเมนูขึ้นชื่อ ทั้งอาหารและเครื่องดื่มท้องถิ่นที่ไม่ควรพลาด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่เหมือนร้านอาหารทั่วไปเลย

คุณลุงไม่แนะนำอาหารในทันที เขายิงคำถามกลับหลายข้อเกี่ยวกับรสนิยมส่วนตัว ไลฟ์สไตล์การกิน ความชอบในรสชาติ และเครื่องดื่มแบบไหนที่ผมมักสั่ง เขาฟังคำตอบทุกคำอย่างตั้งใจ และแนะนำสิ่งที่เขาคิดว่า ‘ผมน่าชอบ’ ให้อย่างเชี่ยวชาญ นี่ไม่ใช่แค่การบริการ แต่คือการพยายาม “ทำความรู้จัก” กับคนแปลกหน้า ผ่านสิ่งง่ายที่สุดในโลกอย่างการกิน

.

อาหารมาเสิร์ฟในเวลาที่พอดี ไม่ช้าเกินไป ไม่รีบเร่ง ทุกจังหวะของมื้อนั้นรู้สึกสมดุล และในระหว่างที่ผมกำลังรับประทาน คุณลุงก็แวะเวียนมาพูดคุยอยู่เป็นระยะ บางครั้งถามไถ่เรื่องรสชาติ บางครั้งก็เล่าเรื่องบ้านเมือง หรือแม้แต่เรื่องชีวิตของตัวเองอย่างออกรส โดยปกติแล้ว ผมไม่ใช่คนที่ชอบให้ใครมารบกวนขณะกินอาหาร แต่แปลกที่คุณลุงไม่ทำให้รู้สึกแบบนั้น กลับกัน ผมรู้สึกเหมือนมีใครสักคนกำลัง “ดูแล” มื้อนั้นอย่างเต็มหัวใจ

สิ่งที่ผมได้สัมผัสในเย็นวันนั้น ไม่ใช่เพียงรสชาติของอาหารหรือความอร่อยของเครื่องดื่ม แต่มันคือบทเรียนหนึ่งเกี่ยวกับความใส่ใจ

ความใส่ใจที่ไม่ต้องอาศัยใบปริญญาหรือทักษะพิเศษใด ๆ ไม่ต้องเรียนจากโรงเรียนบริการชั้นสูง แต่ต้องมาจากใจ ใจที่อยากทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด เพื่อคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

.

คุณลุงเล่าว่า แกทำงานเป็นบริกรในร้านนี้มากว่า 20 ปีแล้ว แว๊บแรกสมองผมไพล่ไปดึงชุดความรู้ที่ผมยึดถือไว้แล้วอุทาน (ในใจ) ว่า “อะไรกัน 20 ปียังเป็นบริกรอยู่หรือ อาวุโสขนาดนี้แล้ว และยังเชี่ยวชาญทุกเมนูที่ขายแบบนี้ ทำไมเจ้าของร้านไม่เลื่อนไปเป็นผู้จัดการ”

แต่ฉับพลันที่ผมเงยหน้ามาสบสายตาของคุณลุงผมต้องอายตนเองแบบไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะแววตาคู่นั้นที่สะท้อนถึงความภาคภูมิใจอย่างยิ่งยวดในบทบาทนี้ ไม่มีวี่แววน้อยใจหรือด้อยค่าอย่างที่ผมอัตโนมัติคิดเอาเอง

ในบทสนทนาคุณลุงไม่เคยพูดถึงการเลื่อนตำแหน่ง ไม่เคยบ่นว่าทำไมชีวิตยังคงอยู่ที่เดิม เพราะสำหรับคุณลุง บริกรไม่ใช่แค่อาชีพ แต่คือ “การทำหน้าที่” ในความหมายที่สูงส่ง คือการอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคง เพื่อทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดในทุกวัน เพื่อมอบบางสิ่งให้แก่ผู้คน ด้วยการแนะนำอาหารหนึ่งมื้อที่เหมาะสมกับใครบางคน ที่สำคัญคือมอบรอยยิ้มเพื่อจรรโลงความน่าอยู่ให้เกิดขึ้นบนโลกใบนี้

นี่ไม่ใช่ความพอใจแบบจำนน แต่มันคือความภาคภูมิแบบตั้งใจ ภาคภูมิที่ไม่ได้สร้างจากตำแหน่ง แต่สร้างจากคุณภาพของการกระทำ

.

ผมไม่เชื่อในคำพูดที่ว่า ลูกค้าคือพระเจ้า ผมเชื่อว่า “เราทุกคนต่างทำหน้าที่เล็ก ๆ ของตัวเอง เพื่อส่งต่อคุณค่าให้กันและกัน”

และบางครั้ง… มื้ออาหารธรรมดา ๆ ที่ไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้าก็อาจกลายเป็นบทเรียนเรื่อง “ความเป็นมนุษย์” ที่ลึกซึ้งที่สุดของวันนั้นก็เป็นได้

.