เศรษฐกิจยุคถัดไป จากการค้าเป็นการ Care
เพราะกำไรไม่ใช่ทางรอด แต่ ESG คือสิ่งที่โลกถามหา

องค์กรของเรากำลังเปลี่ยนโลกให้ดีขึ้นอย่างไร ?

ถ้าคำถามนี้ทำให้หลายคนชะงัก นั่นแปลว่าเราอาจยังติดอยู่ในยุคเศรษฐกิจแบบเดิม

เศรษฐกิจที่วัดผลด้วยตัวเลขบนกระดาน
ไม่ใช่รอยยิ้มของคนในชุมชน

เศรษฐกิจที่เติบโตจากยอดขาย
ไม่ใช่จากความไว้ใจที่ผู้คนมีต่อแบรนด์

เศรษฐกิจที่ถามว่า ขายได้เท่าไหร่
มากกว่าคำถามว่า เราได้ดูแลใครบ้าง

.

คลื่นของโลกในตอนนี้กำลังถาโถมเข้าใส่โมเดลธุรกิจแบบเก่า และคำถามที่โลกยุคใหม่ส่งกลับมายังทุกองค์กรไม่ใช่เรื่องกำไร… แต่คือ

องค์กรนี้เกิดขึ้นมาทำไม ?

คำถามนี้ไม่ได้ถามเล่น ๆ แต่มันกำลังกลายเป็นแรงเหวี่ยงที่พลิกโครงสร้างเศรษฐกิจทั้งใบ เมื่อโลกร้อนขึ้น ความเหลื่อมล้ำหนักขึ้น คนหมดศรัทธาต่อระบบทุนนิยมมากขึ้น ธุรกิจที่ยังเดินหน้าต่อได้ไม่ใช่ธุรกิจที่ขายเก่ง แต่เป็นธุรกิจที่ ‘แคร์เก่ง’

เรากำลังเข้าสู่ยุคของ “Empathy Economy” เศรษฐกิจที่ไม่ขับเคลื่อนด้วยแค่เงิน แต่ด้วยความห่วงใยและความหมาย

และเครื่องมือที่ช่วยให้โลกเดินไปในเส้นทางนี้คือ ESG และ SDGs

.
.

จากเส้นกราฟสู่เส้นทางชีวิต
ทำไมกำไรอย่างเดียวถึงไม่พอ

เศรษฐกิจทศวรรษก่อนหล่อหลอมให้เราวัดทุกอย่างเป็นตัวเลข รายได้ กำไร GDP ราคาหุ้น ส่วนแบ่งตลาด ค่าการตลาดต่อ Conversion rate ทุกอย่างต้องตีค่าเป็นตัวเลข และกราฟต้องชี้ขึ้นเท่านั้นถึงจะเรียกว่า ดี

แต่นั่นคือความสำเร็จแบบ 2 มิติบนกระดาษ ขณะที่โลกใบจริงกำลังพังทลายจากความสำเร็จเหล่านั้น

โรงงานที่ผลิตเร็วที่สุดอาจใช้น้ำมากที่สุดในพื้นที่ที่คนยังขาดน้ำสะอาด
บริษัทที่ทำกำไรสูงสุดอาจจ่ายค่าแรงต่ำที่สุดให้แรงงานหญิงในประเทศยากจน สินค้าใหม่ล่าสุดอาจเต็มไปด้วยพลาสติกที่ใช้แค่ครั้งเดียวแล้วหลอกหลอนทะเลไปอีก 400 ปี

นี่ไม่ใช่ความสำเร็จ แต่คือบาดแผลของระบบเศรษฐกิจที่ไม่แคร์โลก ไม่แคร์มนุษย์ และไม่แคร์อนาคต

.

ESG เข็มทิศใหม่ของธุรกิจที่อยากอยู่รอดและมีความหมาย

ESG ไม่ใช่ CSR เวอร์ชัน 2.0 และไม่ใช่โครงการน่ารักประดับหน้าเว็บบริษัท แต่มันคือการเปลี่ยน “ดีเอ็นเอของธุรกิจ”

E = Environment: องค์กรดูแลสิ่งแวดล้อมอย่างไร มีแผนลดคาร์บอนหรือไม่ ใช้วัตถุดิบที่ยั่งยืนไหม

S = Social: เราปฏิบัติต่อแรงงานอย่างเป็นธรรมไหม เราสร้างผลกระทบอะไรต่อชุมชน

G = Governance: เรามีระบบบริหารจัดการที่โปร่งใสหรือไม่ การตัดสินใจขององค์กรมีความรับผิดชอบไหม

ในยุคนี้ นักลงทุนทั่วโลกไม่อยากวางเงินไว้กับบริษัทที่ทำกำไรเก่งแต่ทำลายโลกเก่งยิ่งกว่า ลูกค้าไม่อยากสนับสนุนแบรนด์ที่สร้างยอดขายจากการกดขี่หรือหลอกลวง คนรุ่นใหม่ไม่อยากทำงานให้บริษัทที่ไม่มีจุดยืนทางจริยธรรม

ESG จึงกลายเป็นตัวชี้วัดที่หนักแน่นกว่าแค่กำไร มันคือคำถามว่า เรากำลังทำธุรกิจเพื่อใคร

.
.

SDGs เป้าหมายใหญ่ที่ต้องลงมือเล็ก

เป้าหมายเพื่อโลกที่ดีกว่าไม่ใช่หน้าที่ของ UN หรือรัฐบาลเท่านั้น แต่องค์กรทุกรูปแบบ ทุกขนาด ต่างมีบทบาทในภาพใหญ่นี้ SDGs หรือ Sustainable Development Goals คือเป้าหมาย 17 ข้อเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน เช่น

• ขจัดความยากจน (No Poverty)
• สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี (Good Health and Well-being)
• การศึกษา (Quality Education)
• การมีงานที่ดีและเศรษฐกิจที่เติบโตอย่างยั่งยืน (Decent Work and Economic Growth)
• การรับมือกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (Climate Action)

บริษัทเล็ก ๆ ที่รับคนพิการเข้าทำงานเพิ่มขึ้น 10 คนต่อปี อาจมีผลกระทบต่อ SDGs มากกว่าบริษัทใหญ่ที่บริจาคเงินหนึ่งล้านแต่ไม่เปลี่ยนวิธีทำงาน

SDGs ไม่ใช่เป้าหมายลอยฟ้า แต่คือเครื่องชี้นำว่าเราจะเปลี่ยนเศรษฐกิจนี้ให้แคร์กันมากขึ้นได้อย่างไร

.
.

ถ้าเศรษฐกิจคือเรื่องของการเลือก
เราจะเลือกแคร์หรือแค่ขาย

โลกอาจไม่ต้องการบริษัทที่ดีที่สุด
แต่ต้องการบริษัทที่ดีต่อโลกที่สุด

องค์กรของเราเกิดขึ้นมาทำไม… คำถามนี้ไม่ใช่สโลแกน แต่มันคือคำถามที่จะตัดสินว่าเราจะอยู่รอดในโลกใหม่ หรือจะถูกโลกทิ้งไว้ข้างหลัง

เศรษฐกิจยุคถัดไปจะไม่วัดว่าใคร โตเร็วที่สุด
แต่จะวัดว่าใคร “อยู่ได้นานที่สุดโดยไม่ทำร้ายใคร”

และในเศรษฐกิจแบบนั้น… เราต้องขายด้วยหัวใจไม่ใช่แค่กลยุทธ์ ต้อง Care ให้ลึกกว่าคำว่า Share และต้องกล้าตอบโลกว่า

เราเกิดมาเพื่อดูแล ไม่ใช่แค่ทำยอดขายให้ทะลุเป้า