โตตอลฟุตบอล หรือมักจะเห็นเขียนอีกอย่างว่าโททอลฟุตบอล จะต.เต่าหรือท.ทหารก็ไม่ว่ากันครับ (แต่จริงๆต้องต.เต่านะ เพราะตัว T ในภาษาอังกฤษเมื่อเปลี่ยนเป็นพยัญชนะไทยแล้วต้องเป็นต.เต่า )         ใครเป็นแฟนฟุตบอลยุค 30 – 40 ปีก่อนคงคุ้นคำนี้ดี เป็นคำเรียกระบบการเล่นรูปแบบใหม่ รูปแบบพิเศษในสมัยนั้นที่ประเทศ ฮอลลันดา หรือฮอลแลนด์ หรือนิกเนมทีมฟุตบอลว่า อัศวินสีส้มได้นำมาใช้อวดชาวโลกให้ได้รู้จัก         ระบบนี้ก็ตามชื่อครับ เป็นระบบที่ผู้เล่นในสนามสามารถทดแทนตำแหน่งกันได้ครบถ้วนแบบเบ็ดเสร็จ คือตามปกติทีมฟุตบอล หนึ่งทีม 11 คนนั้นจะมีตำแหน่งประจำการที่ชัดเจนจนเกือบจะตายตัว ผู้เล่นหนึ่งคนก็มีพื้นที่รับผิดชอบ มีหน้าที่ที่ได้รับตามแต่ตำแหน่งที่ได้รับมอบหมายตำแหน่งนั้น แต่สำหรับโตตอลฟุตบอล ตำแหน่งของผู้เล่นในสนามจะไม่คงที่ เมื่อผู้เล่นจากจุดหนึ่งเคลื่อน ผู้เล่นจากตำแหน่งใกล้เคียงจะเข้ามาสอดประสาน ทำงาน รับภาระของผู้เล่นคนนั้นแทน         ผลที่เกิดจากการหมุนเวียนเช่นนี้ ทำให้เกมของฮอลแลนด์ไหลลื่น ไม่ติดขัด บอลดูสวยงาม มีการเคลื่อนที่สอดรับกันอย่างกลมกลืน ดูเป็นศิลปะชนิดหนึ่ง แถมยังมีประสิทธิภาพมากกว่าคู่แข่งทั้งหลายด้วย แต่อย่าถามต่อนะครับว่าแล้วทำไมไม่เคยเห็นฮอลแลนด์ได้แชมป์โลก แหม..ต่อให้เก่งอย่างไรก็ยังต้องมาวัดกับแต้มต่อของชาติเจ้าภาพก่อน         แต่ถ้าถามว่าทำไมชาติอื่น ๆ ขณะนั้นถึงไม่ใช้ระบบนี้ คำตอบคงเป็นเพราะว่าระบบน่ะดีจริง มีประสิทธิภาพจริง แต่สำคัญคือผู้เล่นก็ต้องมีคุณภาพไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน เพราะแต่ละคนต้องทำงานให้ได้หลายหน้าที่ ต้องมีทักษะมีฝีมือ(เท้า)ที่เกินมาตรฐาน ที่สำคัญต้องมีสมองที่มองเกมออก ตัดสินใจด้วยตนเองได้ ไม่ต้องรอโค้ชสั่งอย่างเดียว เขียนถึงฟุตบอลเพราะมีเรื่องการงานที่เห็นว่าเป็นเรื่องเดียวกันกับระบบนี้มาระบายกันฟัง คุณว่างานทุกวันนี้เป็นฟุตบอลระบบเก่า หรือโตตอลฟุตบอลครับ ?         ชีวิตทุกวันนี้เราอยู่บนวิถีแห่งความสวยงาม กลมกลืน เต็มไปด้วยจินตนาการเหมือนโตตอลฟุตบอล หรือเป็นเพียงดั่งหุ่นยนต์ชีวภาพมีชีวิตทำงานไปตามคำสั่ง เป็นส่วนหนึ่งของไลน์การผลิต หรืออย่างดีก็เป็นส่วนหนึ่งของฟันเฟืองที่ถูกออกแบบไว้แล้วจากแผนพัฒนาต่าง ๆ ที่เราไม่ได้เป็นคนวางเอง เลือกเองครับ ?         ชีวิตเราทุกวันนี้เหมือนถูกหลอมออกมาจากเบ้าสำเร็จรูป ตื่นเช้ามานั่งรถไฟฟ้ามาทำงาน เลิกงานกลับบ้านดูละครหลังข่าวจนหมดสัปดาห์ วันหยุดช๊อปปิ้งดูหนังในสารพัดห้างแต่รูปแบบเดียวกัน วันจันทร์มาก็กลับสู่วงจรเดิมอีก เราใช้ชีวิตเช่นนี้เรื่อยไปจนหมดสภาพ หมดเวลากัน นึกแล้วก็น่าตระหนกไม่น้อย ยิ่งหากลองไล่ดูให้ละเอียดอาจยิ่งตกใจว่าชีวิตเราอยู่ในเบ้าหลอมจริง ๆ         เริ่มกันตั้งแต่ระบบการเรียนในหลักสูตรนั่นเลย ที่สั่ง ที่สอนกันให้รู้เฉพาะด้าน เจาะเฉพาะทาง เอาเฉพาะวิชาชีพที่ตลาดต้องการใส่เข้าไปให้เด็ก จบมาก็เพื่อมาทำหน้าที่เฉพาะอันหนึ่ง ตลาดขาดอาชีพไหนก็เพิ่มอัตราการรับเด็กเข้าศึกษาเพิ่มขึ้น วางแผนให้ประเทศก้าวไปทางไหน ก็วางนโยบาย ใส่หลักสูตร ”ผลิต” เด็ก(ลูก-หลานเราเอง)ออกมาตามนั้น         และพอจบมาทำงานจะอยู่ในไลน์ หรืออยู่ในห้องก็มีหน้าที่เฉพาะให้รับผิดชอบตามจ๊อบ ดิสคริปชั่นกันไป คนนี้ใส่อุปกรณ์ตัวนี้ คนนี้กดปุ่มนี้ คนนี้ดูตรงนั้น ฯลฯ อย่างนี้ไม่เรียกว่าเป็นหุ่นยนต์ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอย่างไรแล้ว ชีวิตเยี่ยงนี้น่าอภิรมย์ไหมครับ ?         แล้วถึงเวลารึยังที่เราน่าจะนำระบบโตตอลฟุตบอลนี้มาใช้กับวิถีชีวิตของเราด้วย !!         เริ่มจากการเรียนที่ต้องเสริมให้หลากหลาย มากกว่าที่จะมุ่งผลิตให้ตรงตำแหน่ง ให้ได้จำนวนตามแผนพัฒนาสารพัดฉบับ มนุษย์มิได้เกิดมาเพียงเพื่อมาทำตามแผนที่(ใคร)วางไว้ แต่มีอิสระที่จะศึกษาศิลปะวิทยาตามความถนัด ความชอบของแต่ละคน เราควรส่งเสริมอิสระตรงนี้ให้เกิดขึ้นจริง ไม่โดนผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมาเป็นตัวชักจูงให้ค่าแก่วิชา ศาสตร์ใด ศาสตร์หนึ่ง         เมื่อทำงานก็ควรจะมีการสับเปลี่ยนหมุนเวียนให้เกิดพลวัตขึ้นในองค์กรแทนการต่างคน ต่างทำ ต่างรับผิดชอบจนไม่ต่างจากหุ่นยนต์ และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อเราเอาคนไปทำเหมือนหุ่น วันใดที่หุ่นหรือเครื่องจักรสามารถทำงานตรงนั้นได้ ผู้ที่ตกงานไม่ใช่หุ่น แต่เป็นมนุษย์ที่มีชีวิตนี่เอง         แต่จะเปลี่ยนได้ก็ต้องย้อนไปลึกถึงระดับจิตสำนึกของคนในสังคมว่าจะเลิกนึกถึงแต่เฉพาะตน รู้จักมองให้กว้าง ให้ไกล ถ้าตราบใดเรายังสนแค่ผลเฉพาะหน้า ละโมบเอาความสุขหยาบ ๆ ที่เขาเอามาล่อ เมื่อนั้นเราคงยากที่จะสลัดตัวเองหลุดออกมาจากการเป็นหนุ่นยนต์ให้เขากดรีโมตไปตามสั่ง โดยมีเหยื่อล่อเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ผูกเราไว้ให้หนีไปไหนไม่ได้         อยากหลุดต้องเริ่มจากตื่นขึ้นมาเฉลียวรู้ความจริงว่าเราเป็นทาสของอะไรอยู่ ตื่นขึ้นมาสำเหนียกว่าเราควรใช้ชีวิตไปสู่จุดไหนอันเป็นประโยชน์สูงสุด เมื่อนั้นเราถึงจะพอเห็นทางหนีจากมันสู่ความเป็นไท และเดินไปในทางที่สมค่าได้ ไม่มีใครชอบดูบอลอุด ทื่อ ๆ แข็ง ๆ หรอกครับ แม้อาจชนะแต่ไม่งดงาม เหมือนโตตอลฟุตบอล ชีวิตเราก็เช่นกันมาทำให้เป็น “โตตอลไลฟ์” กันเถอะครับ