ชีวิตมนุษย์เรามองมุมหนึ่งก็แสนสั้น เผลอแผล็บเดียวเดี๋ยวก็โตเข้าเรียน ทำงาน แต่งงาน มีลูก ผมหงอก แก่ง่อมเตรียมตัวเข้าโลง         แต่มองอีกมุมก็ไม่ถึงกับสั้นนัก ยังยาวพอที่อะไรต่ออะไรจะเปลี่ยนแปลงได้ อย่างผมเองแต่ก่อนนี่กลัวน้ำมาก ไม่ใช่โรคกลัวน้ำที่มากับสุนัขนะครับ แต่ขยาดเพราะว่ายน้ำไม่เป็นลงก็จมสำลักน้ำจนเข็ด แต่พอมีลูกเล่นน้ำกับลูกบ่อยๆ อยู่ดีๆ ก็ว่ายเป็นเองขึ้นมาซะงั้น ตอนนี้ก็เลยเป็นกิจกรรมโปรดที่ผมมักใช้ผ่อนคลายหลังเหนื่อยกับงานมา         เคยคิดเล่นๆ ว่าทำไมถึงชอบนักเลยลองสังเกตุดูว่าจังหวะไหนกันที่เราชอบที่สุดขณะเล่นน้ำ ก็ได้คำตอบว่าเป็นจังหวะที่ดำลงไปทั้งตัว ทั้งหัวที่เป็นจังหวะสร้างสุขที่สุด มาวิเคราะห์ต่อก็คะเนได้ว่าที่ชอบก็เพราะจังหวะนั้นตัวทั้งตัวตั้งแต่หัวจดเท้าถูกสัมผัสด้วยอณูน้ำในทุกส่วน สัมผัสที่พริ้วนุ่มของน้ำ ยิ่งบวกกับอุณหภูมิน้ำที่พอเหมาะเย็นสบายสามารถปรับกายอันเร่าร้อนจากการงานก่อนหน้าได้อย่างแสนสุขนัก         คงคล้ายๆ การนวดที่เวลาโดนสัมผัสกดตามกล้ามด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะก็เกิดความสบายขึ้น แต่นวดยังเป็นเฉพาะจุด แต่ว่ายน้ำนี่ทีเดียวตลอดทั้งร่างเลยยิ่งสบาย         นั่นเป็นสุขทางกาย และผมลองสำรวจใจเพิ่มว่านอกจากสัมผัสเย็นสบายนั้นแล้วมีสุขจากอะไรอีก ก็พบกับคำตอบที่เล่นเอาตัวผมเองสะดุดไปกึกใหญ่ เป็นความรู้สึกชนิดหนึ่งที่สร้างความหมายแห่งชีวิตจากการได้แหวกว่าย นั่นคือควารู้สึกเป็น “อิสระ” อิสระจากแรงดึงดูดที่คุ้นชินยามเดินบนแผ่นดิน อิสระจากแรงโน้มถ่วงของโลกที่กดเท้าเราติดดินไว้         สำหรับผมเสน่ห์ของการว่ายน้ำอยู่ตรงนี้เองครับ การแหวกว่ายเหมือนกับการปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการที่ร้อยรัดเราในชีวิตประจำวัน เหมือนกับการประกาศอิสรภาพกลายๆ         อยากเชิญชวนคุณลองสังเกตุดูครับ โดยเฉพาะคนที่โปรดปรานการว่ายน้ำเหมือนผมว่าจริงไหม ส่วนใครที่ไม่ชอบว่ายน้ำ หรือว่ายไม่ได้ก็ยังตามมา “คิดใหม่” กับผมได้ครับ เพราะแก่นจริงๆ ที่ผมอยากชวนกันคิดใหม่ก็คือเรื่องของ “รางวัล” ที่เรามอบให้แก่ชีวิตตัวเอง ลองคิดดูครับว่าเราอยากให้รางวัลอะไรตัวเองบ้าง ลองเปรียบเทียบดูว่ารางวัลไหนที่เราปรารถนามากที่สุด โทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุด รถสปอรต์คันโก้ คอนโดกลางเมืองสุดหรู         สิ่งต่างๆ เหล่านี้น่าถวิลหา น่าดิ้นรนเพื่อได้มาซึ่งครอบครอง แต่สังเกตุเถิดครับ ไม่ว่าจะเป็นอะไรเมื่อสำเร็จได้มาครองแล้วความอิ่มใจนั้นอยู่ไม่นานเลย เดี๋ยวเดียวก็สลาย ทั้งเมื่อได้มาใหม่คราวนี้ไม่สามารถสร้างความสุขได้เท่าเดิมแล้ว         แต่กับความรู้สึกปลดปล่อยอิสระยามแหวกว่ายในน้ำ สุขนั้นไม่หวือหวาแต่อิ่มอยู่ตลอดและทุกครั้งที่ได้รับ เป็นสุขที่ไม่เบื่อง่ายเหมือนของที่ยกมา         หรือแท้จริงแล้วเราไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าความเป็นอิสระจากสิ่งร้อยรัดทั้งมวล การหลุดออกจากความเร่งร้อน แข่งขัน ความโลภโมโทสัน ลองคิดใหม่ดูครับว่าเราอยากให้รางวัลใดแก่ชีวิตเราเอง